Webshop

De poetische landschappen van kunstenaar Magda Zimmerman gaan over thuiskomen. Thuiskomen in de natuur. De leegte van de lockdown gaf haar na jaren weer de ruimte om te gaan wandelen. Dat deed ze als kind ook al graag; op pad gaan en dwalen. Gewoon gaan, niet nadenken maar kijken, niets hoeven zeggen en je lichaam voelen. Wanneer Magda alleen wandelt in de natuur voelt ze zich het meest aanwezig. Verbonden met zichzelf en vrij. De paden waarop ze loopt legt ze vast in een serie kleine paneeltjes. Vooral de sfeer en energie ervan.

Magda: ‘Ik vind het heerlijk om met mezelf onderweg te zijn. In de eindeloze ruimte van de natuur is het woordeloos stil. Dan voel ik expansie. Ik zie meer. Ruimte, beweging en lichtval. Mysterie. De natuur zelf lijkt wel een soort kathedraal. De paden waarover je loopt staan symbool voor ieders eigen pad. Want er ligt een pad maar je moet het wel zelf bewandelen. We gaan allemaal steeds voort door het leven, door de ruimte en kiezen richting. Pelgrimeren vind ik daarom een mooie gegeven; dat anderen het pad ook hebben gelopen. Wanneer ik alleen wandel voel ik me eigenlijk het minst alleen.’

Het op pad zijn in Nederland en Ierland inspireerde Magda Zimmerman tot het maken van de serie mini-landschappen. De grote landschappen waardoor Magda wandelende zijn teruggebracht tot een intieme uitnodiging aan de toeschouder om zelf het mysterie van het landschap te ervaren. De houten paneeltjes, beschilderd met olieverf, hebben bewust geen titel, nergens bebouwing te zien. Er zijn geen kerktorens, paaltjes of dieren. Je bent als toeschouwer alleen in de ruimte, vrij om te voelen en te associëren. Maar ze zijn ook een uitnodiging om zelf op pad te gaan en je te verbinden. Want juist de natuur kun je je meest natuurlijke zelf ervaren. Daarom zijn Magda’s sfeervolle paneeltjes ook innerlijke landschappen.